YAKIN OKUMA ATÖLYESİ 5’e CEVAP-HAKAN SEYREKBASAN

Yağmurdagezen

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Öncelikle atölyenizde öyküme yer verdiğiniz için teşekkür ederim. Bir konuda yeni her şeyi okur-yazar olarak öğrenmek, dinleyerek ve seyrederek öğrenmekten farklı. Ve öğrenmenin farklı yollarının olması öğrencinin kendini besleme kaynaklarını çoğaltıyor. Atölye çalışmalarınız bu bağlamda ilgilenenlere zaman kullanımı için alternatifler sunduğu için de çok değerli.

Öykü adı ile okuyucuya bir göz kırpıyor ya da adını öyle koyarak hem içeriği hakkında hem de okuyucuya ben göz kırptım, artık hangisi kabulünüzse. Öykü kaybolmuşlara hitap ediyor. Kendini kaybetmiş birinden bahsediyor ve bulduğu sokaktan. Ancak bir sokakta farklı birçok ev ve adres ve haliyle yaşayan kişi olur. Yani sokak bir anlamda kendini kaybedip bulanların da sokağı oluyor.

Ne aradığı konusunda tereddüt ediyor. İpucu bulmaya ve takip etmeye çalışırken kendisi ile mi konuşuyor acaba?

İşte yine yaptım. Soru sormak bence anlatmanın en kısa ve etkili yolu. Zira okuyucu cevap olarak sayfalarca düşünceyi bir anda akın süzgecinden geçirip kendi cevabını buluyor. Bense öyküme başka kapılar açmış oluyorum. Ve farklı okuyucu kadar farklı kapı oluyor.

Uzaya geri dönüşsüz yollanan sondalar vardır. Belli bir zaman ve mesafeden sonra iletişimin kesileceği bilinir. Sonda gücü yettiğince bilgi göndererek nihayet vazifesini tamamlamış olur.

Böyle bir şansım olsaydı o sondayı ‘iç’ e yollardım. Çünkü insanın içi de bir evren ve sonsuzluk. Hepimiz kendimizi bildiğimizi sanırız. Oysa kendi hakkındaki bilgimiz sonsuz yaşam ihtimalleri arasında başımıza gelenlerin, yaşadıklarımızın gölgesindeki kendimizdir. Kendimiz hakkında bilmediklerimizin bildiklerimizden çok fazla olduğunu işte bu sonda ispat edecektir.

İşte ‘Kendini Bulma Sokağı’ nda bu fikrin bir ucundan da tutmaya çalıştım. Kendini bulmak için ilk şart kaybolmak. Kaybolmak ise içeri biraz fazla gitmekle kolayca mümkün belki de. Bu sebeple herkes kaybolmuyor zaten, bazı insanlar kayboluyor. Bence onlar cesurlar.

Kaybettiğimiz şeyi ararken aradığımızdan farklı şeyler buluruz. Bu normal çünkü aradığımız yer bir evren demiştik.

Tabii, mekân ve duyguları bu arayışa katarak, hatta nesneleri kişilikleştirerek, onlara özellikler vererek ve öyküye dahil ederek anlatımımı zenginleştirmeye, istediğim halde anlatamadığım şeyi ifade etmeye çalıştım.

Bir açıdan da; kendimize kendimiz hakkında yeni şeyler söyleyebiliyorsak sonda yola devam ediyor demektir.

Kolaylıklar dilerim…

Saygılarımla…