
Bugün sonbahar gibiyim…
Yaprağım dökülüyor, savruk bir rüzgârın peşine takılıp nereye savrulacağımı bilmeden.
Dengemi tutamıyorum; bir yanım düşüyor, bir yanım hâlâ tutunmaya çalışıyor.
Kalbim acıyor, yüreğim yanıyor. Sanki içimde susturamadığım bir yangın büyüyor.
Bugün kendimi memleketim gibi hissediyorum; yarası derin, sesi kısık, ama içinde hâlâ bir avuç umut saklayan…
Ben bugün sonbaharım. Dökülen her yaprağımda bir parçam eksiliyor.
Ve ben, kendi rüzgârımda savrulurken nereye ait olduğumu yeniden arıyorum.
Bugün sonbahar gibiyim…
Yorum Yaz