sv

Dosya: Arzu Güven

18 Kasım 2026 22:29

Dosya: Arzu Güven

 

 

 

 

 

 “Ne olmuş burada?” dedi Başkomiser Ali. Saat akşam 18.00 sularıydı. Kadıköy Moda’daki Çınar Apartmanı’nın 15 numaralı dairesine girdiğinde karşılaştığı manzara bir savaş alanını andırıyordu. Salondaki vazolar parçalanmış, mutfaktaki tabak ve çanaklar yere saçılmış, resim çerçeveleri kırılmıştı. Ali birkaç saniye olduğu yerde durup gözlerini salonda gezdirdi; cesedi arıyordu. Komiser Yardımcısı Gamze hemen yanına gelerek, “Amirim, ölen kişi 38 yaşındaki Arzu Güven. İlk bakışta intihar gibi görünüyor. Bilekleri kesilmiş, yatak odasında bulduk. Ancak hırsızlık ihtimalini de göz ardı edemiyoruz. Ev darmadağın edilmiş ama yatak odası diğer odaların aksine tamamen düzenli. Olay yeri inceleme ekipleri şu anda içeride,” dedi. Olay yeri inceleme ekibi yatak odasında maktulün üzerinde çalışmalarını sürdürüyordu. Oda kan gölüne dönmüş olmasına rağmen tuhaf biçimde düzenliydi; yatak, komodin ve diğer eşyalar neredeyse hiç yerinden oynatılmamıştı. Ekip lideri Engin, Ali’yi görünce selam vererek, “Amirim, olay intihar gibi görünüyor ama hırsızlık ihtimalini de araştırıyoruz. Delilleri topluyoruz, raporu bir iki gün içerisinde size ulaştırırım,” dedi. Ali, “Tamam Engin,” diyerek yeniden etrafı incelemeye başladı. Maktul yaklaşık 1.60 boylarında, esmer ve kısa saçlıydı. Bir süre sonra Gamze’ye dönerek, “Telefonu nerede?” diye sordu. Gamze, olay yeri inceleme ekibinin telefonu aldığını, bütün kayıtların çıkarılacağını ve hazır olduğunda kendisine ulaştırılacağını söyledi. Tam o sırada dış kapıdan bir erkek sesi yükseldi. Arzu’nun eşi Murat içeri girmişti. “Arzu! Arzu!” diye ağlayarak bağırıyordu. Gamze hemen yanına giderek onu mutfağa götürdü.

 Gamze, Murat’ı mutfağa götürdü, arkasından Ali de içeri girdi. “Başın sağ olsun. Konuşabilecek durumda mısın?” diye sordu. Murat ağlıyordu, bir türlü kendine gelemiyordu. “Neden amirim? Ne olmuş Arzu’ma? Kim ne yapmış, neden yapmış? Lütfen söyleyin,” dedi ağlamaklı bir sesle. Ali sakin bir şekilde, “Olayı araştıracağız. Şu an intihar gibi görünüyor ama kesin bir şey söylemek için birkaç gün beklememiz gerekiyor,” dedi. O sırada Harun ile Burak mutfağa geldi. Ali hemen diğer daireleri gezmelerini ve olayla ilgili bilgi toplamalarını söyledi. Burak, “Emredersiniz amirim,” diyerek Harun’la birlikte dışarı çıktı. Ali tekrar Murat’ın yanına dönerek, “Eve yeni mi geliyorsunuz?” diye sordu. Murat başını sallayarak evet anlamında cevap verdi. “Arzu’yla bugün telefonla konuştunuz mu?” diye sordu Ali. Murat, “Evet, konuştuk. Öğleden önce, yanlış hatırlamıyorsam saat 10.00 gibi. Songül’le Kadıköy Çarşı’ya gideceğini, birkaç şey alacağını söyledi amirim,” dedi ağlamaklı bir şekilde. Ali hemen, “Kim bu Songül?” diye sordu. Gamze’ye dönerek, “Telefonu var mı sizde?” dedi. Murat, Songül’ün telefon numarasını verdi. O sırada Olay Yeri İnceleme ekibinin lideri Engin, Başkomiser Ali’ye seslendi: “Amirim, bizim işlem tamam. Bütün delilleri aldık. Bir iki gün içerisinde sonuçları size ulaştırırım.” Ali başını salladı. Engin evden çıkarken arkasından seslendi: “Telefon kayıtlarını unutma, mutlaka.” Arzu Güven ise o sırada otopsi yapılmak üzere adli tıpa götürülüyordu. Murat, Arzu’nun üzeri örtülü halde sedyeyle çıkarıldığını görünce yeniden ağlamaya ve bağırmaya başladı. “Aşkım, sevdiğim, ne olur gitme! Ben ne yaparım sensiz?” diye haykırıyordu. Birkaç dakika sonra Arzu’nun cesedi ambulansa yerleştirildi ve kapı sertçe kapandı. Tak.

 Ali evden çıkarken Gamze’ye, “Murat’ı yarın ifade vermek üzere merkeze çağır. Songül’ü de ara, yarın mutlaka gelsin,” dedi. Binanın dışına çıktığında Burak nefes nefese yanına geldi. “Amirim, apartmanda gündüz vakti neredeyse kimse yok. Yan dairede kulakları ağır işiten yaşlı bir çift var. Alt katta da bir komşu oturuyor, diğer daireler boş. Yaşlı çift zaten hiçbir şey duymamış. Alt kattaki komşu ise sesleri duymuş ama korkudan dışarı çıkamamış, hemen apartman görevlisine ve polise haber vermiş,” dedi. Ali başını sallayarak, “Tamam,” dedi ve Mercedes’ine binerek olay yerinden uzaklaştı. O sırada Gamze, Murat’a ertesi gün ifade vermek üzere merkeze gelmesini söyledikten sonra Songül’ü aradı. “Arzu Hanım evinde ölü bulundu. Yarın mutlaka merkeze gelip ifade vermeniz gerekiyor,” dedi. Songül yaklaşık on beş yirmi saniye boyunca şaşkınlıktan hiçbir şey söyleyemedi. Ardından, “Ne ölmesinden bahsediyorsunuz?” diye sordu. Gamze aynı cümleyi bir kez daha tekrarlayıp telefonu kapattı. Daha sonra kapıda duran apartman görevlisini çağırarak kapıyı kapatmasını ve kendisi gelene kadar eve hiç kimsenin girmemesini tembihledi. Harun direksiyonda, Burak ise sağ koltukta Gamze’yi bekliyordu. Gamze arabaya binip kapıyı kapattığında Harun motoru çalıştırdı ve ekip olay yerinden uzaklaştı.

  Ertesi gün saat 09.30 sıralarında Başkomiser Ali merkeze geldi. Büroya girdiğinde Gamze’yi bilgisayar başında çalışırken, Harun ile Burak’ı ise kahvaltı yaparken buldu. “Günaydın çocuklar,” diye seslendi; sesi her zamankinden biraz daha kısıktı. Herkes ayağa kalkarak, “Günaydın amirim,” dedi. Burak, “Kahvaltı yaptınız mı amirim?” diye sordu. Ali, “Yaptım, size afiyet olsun. Ama bana bol limonlu bir çay getirirseniz iyi olur,” dedi. Ali, “Dünkü olayla ilgili gelen giden olmadı mı?” diye soracakken o sırada Murat içeri girdi. Ali ile Murat el sıkışarak selamlaştı. “Hoş geldiniz,” dedikten sonra Harun’a dönerek, “Murat Bey’i sorgu odasına al, bir de çay ikram et,” dedi ve ardından odasına geçti. Odaya girer girmez cebinden Marlboro paketini çıkardı, bir dal sigara yakarak derin bir nefes çekti. Sanki uzun zamandır sigara içmiyormuş gibiydi. Birkaç saniye sonra sigarasını söndürüp odasından çıktı ve Burak’a, “Sorgu odasına gidelim,” dedi. Murat yaklaşık 1.75 boylarında, saçlarının üst kısmı dökülmüş, sarışın ve mavi gözlü bir adamdı. Sorgu odasında çayını yudumlarken Ali ile Burak içeri girdi. Ali yeniden başsağlığı diledikten sonra, “Evi kontrol ettiniz mi? Çalınan herhangi bir şey var mı?” diye sordu. Murat olmadığını söyledi. Ali kısık bir sesle, “Dün saat 18.00’e kadar neredeydiniz?” diye sordu. Murat bütün gün iş yerinde olduğunu söyledi. Ali, “Arzu’yla telefonla konuştunuz, değil mi? Neler söyledi size?” diye sordu. Murat, “Evet amirim. Saat 10.00 gibi konuştuk. Songül’le çarşıya gideceğini söyledi,” dedi. Ali, “Kaç yıllık evlisiniz?” diye sordu. “On yıldır amirim.” “Arzu Hanım’ın herhangi bir psikolojik sorunu var mıydı?” “Hayır, yoktu.” “Son zamanlarda davranışlarında bir tuhaflık ya da değişiklik hissettiniz mi?” “Yok amirim, hiç hissetmedim. Hep aynıydı.” Ali bir süre Murat’ın yüzüne baktıktan sonra, “O saatte iş yerinde olduğunuzu kanıtlayabilecek bir durumunuz var mı?” diye sordu. Murat’ın yüzündeki ifade değişti. “Amirim, benden mi şüpheleniyorsunuz yoksa?” dedi. Ali sakinliğini bozmadan, “Her ihtimali düşünmek zorundayız,” diye cevap verdi. Murat, “Var amirim. İş yerine girerken ve çıkarken kart okutuyoruz. Hatta çalışma arkadaşlarımla birlikteydik zaten,” dedi. Ali, “Kusura bakmayın Murat Bey. Her ihtimali düşünmek ve sormak zorundayız. Telefon numaranız bizde var. Siz de bizim numaramızı kaydedin. Aklınıza bir şey gelir ya da sormak istediğiniz bir şey olursa birbirimize ulaşalım,” dedi. “Tabii ki amirim.” Ali son olarak, “Bir şey daha soracağım. Arzu Hanım’ın yakın olduğu, sık görüştüğü arkadaşlarını tanır mısınız?” diye sordu. Murat, “Tanırım. Songül’ü biliyorsunuz. Elif’le de çok yakındı. İsterseniz numarasını vereyim amirim,” dedi. Ali başını sallayarak, “Tamamdır, teşekkür ederim. Tekrar başınız sağ olsun. Otopsi raporu çıktıktan sonra cenazeyi morgdan alabilirsiniz. Biz size haber veririz,” dedi. Murat odadan çıkarken Ali ile Burak göz göze geldiler.

 Ali sorgu odasından çıktıktan sonra odasına geçti. Harun’dan bol limonlu bir çay getirmesini istedi ve kapıyı sertçe kapattı. Yaklaşık iki dakika sonra Harun çayı getirip masasına bıraktı ve odadan çıktı. Ali cebinden Marlboro paketini çıkardı, bir dal sigara yakıp derin bir nefes çekti ve ardından çayından bir yudum aldı. Masasının üzeri karmakarışıktı; kâğıtlar, kalemler, dosyalar birbirine girmişti ama Ali aradığı her şeyi sanki eliyle koymuş gibi rahatlıkla bulabiliyordu. Çayını ve sigarasını içerken kapı çaldı. Gamze içeri girdi. “Amirim, Songül Hanım geldi. Nereye alayım?” diye sordu. Ali ayağa kalktı. “Tam zamanında geldi. Sorgu odasına al. Sen de sorgu sırasında yanında bulun,” dedi. Gamze Songül’ü sorgu odasına götürürken Ali ofiste Harun ile Burak’a seslendi: “Harun, sen Murat’ın iş yerine git. Orada çalışanlara dün ne yaptığını, kaçta çıkıp çıktığını sor. Burak, sen de evine git. Komşularıyla konuş, aile hakkında bilgi al ama fazla ürkütmeden.” Harun ve Burak, “Emredersiniz amirim,” diyerek hemen ofisten çıktılar. Ali birkaç saniye ofiste tek başına kaldıktan sonra sorgu odasına doğru yürüdü. Kapı açıldı. Ali içeri girdiğinde Gamze, Songül’e çay veriyordu. Songül yaklaşık 1.55 boylarında, sarı saçlı, beyaz tenli, yeşil gözlü bir kadındı. Ali karşısındaki sandalyeye oturdu. “Biliyorsunuz, Arzu Hanım evinde ölü bulundu. Yakınlık dereceniz neydi?” diye sordu. Songül, “Çok yakın arkadaştık. Yediğimiz, içtiğimiz ayrı gitmezdi neredeyse. Mutlaka birbirimize gider gelirdik. Sağ olsun, eşim öldükten sonra bana çok yardımcı oldu, hiç yalnız bırakmadı,” dedi. Ali kısa bir süre sustu. “Dün bütün gün neredeydiniz?” “İşteydim. Bütün gün oradaydım, akşam yedi gibi çıktım.” Ali gözlerini Songül’den ayırmadan sordu: “Aile durumu nasıldı? Eşiyle ilgili bir sıkıntısı, problemi olur muydu?” “Yoktu sıkıntısı. Murat’ı da severim. Araları iyiydi. On yıldır evliler. Murat bir fiske bile vurmadı eşine. Arada tartıştıkları olurdu tabii ama her ailede olan cinstendi.” Ali başını hafifçe salladı. “Ev dışında bir sıkıntısı olmuş muydu? Psikolojik olarak ya da tartıştığı herhangi biri?” “Yoktu. Herhangi bir sıkıntısı benden saklamazdı böyle şeyleri.” Ali birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra sesini biraz alçalttı. “Çok yakın olduğunuzu söylediniz. O zaman daha özel bir şey soracağım. Arzu Hanım’a takıntılı biri var mıydı? Ya da Arzu Hanım’ın eşinden gizlediği bir ilişkisi?” Songül’ün yüzü bir anda kızardı. Gözlerini önce Ali’den, sonra masanın üzerindeki çay bardağından kaçırdı. Parmakları bardağın etrafında sıkılaştı. Birkaç saniye boyunca cevap vermedi. Ali sessiz kaldı. Sonunda Songül, “Yok… benim bildiğim Arzu evine, eşine bağlı bir kadındı,” dedi. Ali, “Ben de zaten sizin bildiğinizi soruyorum,” diye karşılık verdi. Songül cevap vermedi. Ali önündeki dosyaya baktı. “Eşiyle konuştuğumuzda dün öğlen sizinle beraber Kadıköy’e gideceğini söylemiş. Sizinle miydi?” Songül hemen başını salladı. “Yok. Ben dün aradım, telefonumu açmadı. Geçen gün Elif’in yanına gideceğini söylemişti bana. Ben de oraya gideceğini bildiğim için bir daha aramadım. Nasıl olsa akşam yanına gideriz diye düşündüm. Öleceği hiç aklıma gelmezdi. Çünkü hayatı seviyordu.” Ali bu son cümlede durdu. Songül’ün yüzüne birkaç saniye boyunca baktı. “Songül Hanım, teşekkür ederim. Çıkabilirsiniz. Numaramız sizde var. Herhangi bir şey aklınıza gelirse lütfen arayın.” Songül ayağa kalktı. Tam kapıya yönelmişti ki Gamze araya girdi. “Elif Hanım’ın telefon numarasını ve çalıştığı yeri biliyor musunuz?” Songül kısa bir tereddütten sonra Elif’in numarasını ve çalıştığı yeri tarif etti. Ardından üzgün bir şekilde odadan çıktı. Kapı kapandığında Gamze Ali’ye baktı. “Ne diyorsun?” diye sordu Ali. Gamze birkaç saniye düşündü. “Amirim, çoğu konuda doğru söylüyor ama bir tek konuda yalan söylüyor. Belli etti kendisini.” Ali başını salladı. “Haklısın.” Ardından sandalyesinden kalkarak, “Akşam ne yapıyorsun? İşin yoksa önce Elif’in çalıştığı yere gidelim. Sonra madem Taksim’e kadar gideceğiz, Çiçek Pasajı’na gideriz, iki tek atarız. Harun ile Burak’ı da ara; işleri bitince direkt İstiklal’e gelsinler,” dedi. İkisi birlikte odadan çıktılar.

 Ali arabayı İstiklal Caddesi’nin başındaki bir otoparka çekti. Gamze ile birlikte arabadan inip kalabalığın arasına karıştılar. Ali yürürken derin bir nefes alıp, “Ah, eski İstiklal…” diye iç çekti. Şimdiki İstiklal’i pek sevmiyordu; işi olmasa buraya gelmeyecekti zaten. Uzun zamandır bu caddede yürümemişti. Kalabalığı yara yara Galatasaray Lisesi’ni geçtikten sonra küçük bir kitapçıya girdiler. Gamze, dükkânda bulunan çalışana Elif Hanım’ı görmek istediklerini söyledi. Birkaç dakika sonra Elif yanlarına geldi. Gamze rozetini göstererek, “Sizinle Arzu Güven’in ölümü hakkında konuşmak için geldik. Müsait bir yeriniz var mı acaba?” diye sordu. Elif kısa bir tereddütten sonra, “Tabii, buyurun,” diyerek odasını gösterdi. İçeri girerken, “Çay mı, kahve mi istersiniz?” diye sordu. Ali, “Çay,” diye cevap verdi. Odaya girdiklerinde Ali ilk olarak etrafa baktı. Oda son derece muntazam ve düzenliydi. Ali ile Gamze karşılıklı tekli koltuklara oturdular. Elif uzun boylu, kumral, bakımlı bir kadındı. Ali hiç vakit kaybetmeden söze girdi: “Bildiğiniz üzere Arzu Hanım evinde ölü bulundu. Ne kadar süredir tanıyorsunuz Arzu Hanım’ı?” Elif derin bir nefes aldı. “Yaklaşık yirmi senedir. Çok iyi bir dosttu. En kötü günlerimde hep yanımda oldu. Onu çok özleyeceğim.” Ali başını salladı. “Songül Hanım, ölmeden bir gün önce Arzu’nun sizin yanınıza geleceğini söylemiş. Bundan haberiniz var mıydı?” Elif’in yüzünde kısa süreli bir şaşkınlık belirdi. “Hayır, yoktu. Telefonla konuşurduk ama yaklaşık on gündür yüz yüze görüşmedik.” Ali birkaç saniye sustu. “Evliliği nasıldı? Eşiyle ilgili size bir şey anlatır mıydı?” “Evliliği iyiydi. Öyle ciddi sorunları yoktu ama tabii her evlilikte olduğu gibi arada tartışmaları olurdu.” “Hiç tartıştığı, kavga ettiği biri var mıydı?” “Yoktu. Arzu iyi bir insandı. Ben hiç denk gelmedim.” Ali arkasına yaslandı. “Son bir soru daha sormak istiyorum. Vaktinizi alıyoruz ama…” Elif hafifçe gülümsedi. “Estağfurullah, tabii sorun.” Ali bu kez sesini biraz alçalttı. “Arzu Hanım’ın herhangi bir ilişkisi olmuş olabilir mi? Ya da Arzu Hanım’a takıntılı biri var mıydı? Size anlatmış olabilir mi diye soruyorum.” Elif’in yüzü bir anda değişti. Tıpkı Songül gibi yüzü kızardı, gözlerini kaçırmaya başladı. Ali bunu fark etmişti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden Elif’i izledi. Sonunda Elif, “Hayır… Arzu evine bağlı bir insandı,” dedi. Ali ayağa kalktı. “Teşekkür ederim Elif Hanım.” Gamze ile birlikte odadan çıktılar. Ali kapıdan çıkar çıkmaz cebinden Marlboro paketini çıkardı, bir dal sigara yakıp derin bir nefes çekti. Gamze ona baktı ama hiçbir şey söylemedi. Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan Burak’tı. Gamze telefonu açtı, kısa bir süre dinledikten sonra, “Tamam, Çiçek Pasajı’na gelin. Biz de oraya geçiyoruz,” dedi ve telefonu kapattı. Ali ile Gamze kalabalığın arasından Çiçek Pasajı’na doğru yürümeye başladılar.

  Ali ile Gamze Çiçek Pasajı’na girip boş bir masaya oturdular. Hemen garson yanlarına gelerek, “Hoş geldiniz, ne emredersiniz?” diye sordu. Ali, “Dört kişilik servis açın. Yetmişlik rakı ve birkaç parça meze getirin,” dediği sırada Burak ile Harun masaya geldi ve yerlerine oturdular. Ali Burak’a dönerek, “Ne yaptın, iş yerinde sordun mu?” diye sordu. Burak başını sallayarak anlatmaya başladı: “Evet amirim. Dün bütün gün iş yerinden çıkmamış. Güvenlikle konuştum; kartını sabah işe girerken, bir de akşam çıkarken okutmuş. Ben yine de birlikte çalıştığı arkadaşlarına sordum, hiç çıkmadığını söylediler.” Burak sözünü bitirdiğinde garson siparişleri masaya getirdi. Ali rakı şişesini alıp bardaklara doldururken Harun’a döndü. “Sen ne yaptın?” diye sordu. Harun sakin bir şekilde cevap verdi: “Amirim, apartmandaki dairelerle konuştum. Gayet sıradan bir aile olduklarını söylediler. Yedi yıldır bu apartmanda oturuyorlarmış. Arzu’yu iyi bir insan olarak biliyorlar, aileleri hakkında da kötü bir şey söylemediler.” Ali rakısından bir yudum aldı. Karşısında oturan Gamze biraz çekingen davranıyor, elini bardağa götürmüyordu. Ali ona kısa bir bakış atıp başıyla bardağı işaret etti. Gamze istemeyerek de olsa bardağını eline aldı. Ali rakı bardağını masaya bırakırken, “Songül ile Elif bir şeyler saklıyor. Arzu’nun bir ilişkisi var,” dedi. Gamze ona baktı. “Amirim, sabah olay yeri inceleme ve otopsi sonuçlarına bakalım. Ne çıkarsa ona göre dosyayı kapatırız. Telefon kayıtlarına da bakalım. Belki aradığımız cevap oradadır.” Ali bir süre sessiz kaldı. Sonra bardağını kaldırarak, “Sağlığınıza,” dedi. Bütün ekip bardaklarını kaldırıp tokuşturdu ve içmeye başladı.

 Akşamdan kalma hafif bir mayhoşlukla Ali sabah biraz daha geç uyandı. Önce duşunu aldı, ardından aynanın karşısında sakalını tıraş ederken kendi kendine, “İyi içtim dün gece,” diye söylendi. Evden çıkarken yüzüne hafif bir rüzgâr vurdu; hoşuna gitti. Kapının önünde ayaküstü bir şeyler atıştırdı, ardından cebinden sigara paketini çıkarıp bir dal sigara yaktı ve arabasına doğru yürüdü. Arabaya binerken Engin’i arayıp raporları sordu. Engin, “Öğlene doğru sizde olur amirim,” deyince Ali telefonu kapatıp arabayı çalıştırdı ve merkeze doğru yola çıktı. Karakola girdiğinde Harun, Burak ve Gamze’yi simit, peynir ve çayla kahvaltı yaparken gördü. Üçünün de yüzünde geceden kalma hafif bir mayhoşluk vardı. Ali kısık sesiyle, “Günaydın çocuklar,” dedi. Ardından Harun’dan bol limonlu bir çay isteyip odasına geçti. Öğle saatlerine doğru Gamze kapıyı çaldı. “Amirim, olay yeri inceleme raporları ve otopsi sonuçları geldi,” dedi ve dosyaları masasına bırakarak odadan çıktı. Ali raporları, telefon kayıtlarını ve otopsi sonuçlarını tek tek incelemeye başladı. Hepsini okuduktan sonra masasından kalktı ve dışarı çıkarak Gamze’ye kısık bir sesle, “Dosyayı kapatıyoruz. Olay intihar. Murat Bey’i ara, buraya gelsin. Son kez konuşalım,” dedi ve tekrar odasına geçti. Yaklaşık iki saat sonra Gamze kapıyı çaldı. “Amirim, Murat Bey geldi. Nereye alayım?” diye sordu. Ali, “Odaya gönder,” dedi. Birkaç dakika sonra Murat içeri girdi. Ali ayağa kalkarak masasının karşısındaki tekli koltuğu gösterdi. “Buyurun, oturun.” Murat oturduğunda Ali birkaç saniye sessiz kaldı. Ardından üzgün ve kısık bir sesle konuştu: “Murat Bey, eşinizin olay yeri inceleme ve otopsi raporları geldi. Üzülerek söylüyorum ki Arzu’nun ölümünün intihar olduğu kesinleşti. Tekrar başınız sağ olsun. Cenazeyi morgdan alabilirsiniz, gerekli işlemler için size haber vereceğiz.” Murat’ın gözleri doldu. Boğuk ve ağlamaklı bir sesle, “Teşekkür ederim amirim. Dostlar sağ olsun,” dedi. Ali onu kapıya kadar uğurladı. Murat koridorda gözden kaybolurken Ali bir süre kapının önünde sessizce durdu.

 Ali ertesi gün Arzu’nun cenazesine gitti. Öğleden sonra merkeze döndüğünde Gamze’ye, “Kimse beni rahatsız etmesin,” diyerek odasına çekildi. Kapıyı kapattıktan sonra masasının üzerinde duran Arzu’nun telefon kayıtlarını ve yazışmalarını eline aldı. Mesajları tekrar tekrar okuyor, her satırda biraz daha içine kapanıyordu. Bir süre sonra gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. “Arzu, bunu yapmayacaktın… Neden yaptın bunu kendine? Ben şimdi nasıl yaşayacağım? Keşke ben ölseydim,” diye geçirdi içinden. Yorgunluğu ve acısı ağır basınca başını masasına yasladı ve kısa süre sonra uyuyakaldı. Rüyasında Arzu’yla geçirdiği son günü gördü. Arzu bir kafede oturmuş, kahvesini yudumluyordu. Ali karşısında duruyor, “Arzu,” diye sesleniyordu ama Arzu onu duymuyordu. Bir süre sonra Arzu elini kaldırıp başka bir yöne doğru, “Buradayım!” diye seslendi. Ali şaşkınlıkla başını çevirdi. Seslenen kişinin kendisi olduğunu gördü. Birkaç saniye ne olduğunu anlayamadı. Sonra diğer Ali ile Arzu’nun oturduğu masaya yaklaşıp konuşmalarını dinlemeye başladı. Ali ile Arzu kahvelerini yudumluyordu. Bir süre sessiz kaldıktan sonra Ali, “Arzu, ayrılmak istiyorum,” dedi. Arzu şaşkınlıkla ona baktı. “Ne diyorsun? Ne ayrılığından bahsediyorsun?” Ali gözlerini kaçırarak, sakin ama üzgün bir sesle, “Böyle olması gerekiyor Arzu. Lütfen… Böyle olması ikimiz için de daha iyi. Herkese yalan söylüyoruz. Bir yerde sonumuz kötü olacak,” dedi ve ayağa kalktı. Arzu birkaç saniye boyunca olduğu yerde donup kaldı. Sonra herkesin içinde bağırmaya başladı. “Yıllar sonra tekrar kavuştuk. Birbirimizi neden bırakıyorsun? Ben her şeyi göze alarak sevdim seni!” Ali çevredeki insanların kendilerine baktığını fark ederek, “Arzu, lütfen sessiz konuş. Herkes bize bakıyor,” dedi. Fakat Arzu durmadı. “Nankörsün! Korkaksın! Yıllar önce de böyle korktun, kaçtın gittin. Sen hiç değişmemişsin. Hâlâ nankör ve korkaksın! En ufak olayda kaçıyorsun!” diye bağırmaya devam etti. Ali onun susması için elini ağzına götürmeye çalıştı ama Arzu’yu susturamıyordu. Sonunda dayanamadı ve Arzu’nun yanından uzaklaştı. Arzu hâlâ arkasından bağırıyordu. Ali birkaç adım sonra durup geriye baktı. Diğer Ali’nin uzaklaşmasını izledi. Ali gözden kaybolduktan sonra tekrar Arzu’ya döndü. Arzu masada tek başına ağlıyordu. Ali yanına yaklaşarak saçlarını okşamak istedi ama eli Arzu’nun saçlarından geçip gidiyordu. Ona dokunamıyordu. “Arzu… Lütfen beni affet,” dedi. Tam o sırada kapı çaldı. Ali gözlerini açtı. Karşısında Burak duruyordu. “Amirim… İyi misiniz?”

 

 

 

 

 

Bu Eseri Paylaş:

etiketlerETİKETLER
Üzgünüm, bu içerik için hiç etiket bulunmuyor.

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.

Sıradaki içerik:

Dosya: Arzu Güven

deneme bonusu veren siteler deneme bonusu verabetgiris.co