Yaralıydı bedenim

Halise

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Yaralıydı bedenim, sessizliğin koynunda,

Suskunluğa bürünmüştü ruhum, gecenin sonunda.

Göklerden martılar geçerdi kanat çırparak,

Ben içimde kaybolurdum, kendimden uzaklaşarak.

​Gözyaşlarım yağmur olup süzülürdü yüzümden,

Her damlasında bir hasret, bir sızı vardı içimden.

Yüreğim yaralıydı, kimseler bilmezdi hâlimi,

Gülüşlerimin ardına saklamıştım kederimi.

​Hasret sarmıştı bedenimi, özlem çökmüştü ruhuma,

Bir avuç umut arardım karanlığın ortasında.

Ne gidenler geri dönerdi ne de zaman dururdu,

İnsan bazen en çok kendi sessizliğinde yorulurdu.

​Martılar şahidimdi içimde kopan fırtınaya,

Yağmurlar eşlik ederdi bitmeyen bu ağrıma.

Bir yanım geçmişte kalmış, bir yanım yarınlarda,

Ben kendimi arıyordum kaybolduğum zamanlarda.

​Ama bil ki ey hayat, henüz bitmedi yolum,

Kırılmış olsa da kanatlarım, hâlâ içimde umudum.

Her yaranın bir izi, her gecenin bir sabahı var,

En karanlık gecelerin ardında bile doğan bir güneş var.