DUVARLARDAN ÇEMBERE-ZEHRA YAVAŞ

Medyagri

Paylaş

Paylaş

1 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Savaş bitmişti, mağluptum. Hayattan ve insanlardan soğumuş, kendimi duvarların arasına saklamıştım.

Zaman zaman duvarları aralar, sokaklar arasında gezer; “Güzelmiş, bunu daha sık yapmalıyım” desem de koşar adım duvarlarımın arasına kaçardım.

Bir gün biri bana sordu; “Hayata mı küstün?”

Küsülecek bir şey miydi?

“Hayata küsmedim”, diye inkar ettim. Eve vardığımda ağlıyordum. Bugüne kadar hep içime doğru olan gözyaşım taşmıştı.

“Yürek hiç ağlar mıymış?” Ağlarmış. Damlaların düşeceği yer yoksa birikir, bir göl olurmuş. Eğer akıtmazsan, seni boğarmış.

O damlaların içinde bedenin hapsolurmuş. Akıtmak gerek.

Nuh’un gemisine binmek, iyilikleri toplamak, kötülükleri dışarıda bırakmak gerek.

Seni görenler “yalnız” desin. Yalnızlığınla dalga geçsin. Ama bilsinler ki, girdiğin dört duvar seni güçlendirmiştir. Senin de duvarlarını örmüştür.

Dünyaya kapı duvar olasın diye değil, gür bir sesle “Dünyada kötülük değil, iyilik var” diyebilesin diye.

Zamanı gelmiştir. Çemberin genişler durur iyilikle. Kafanı dışarı uzatır, mis gibi havayı içine çekersin. Gül açar, gül kokarsın.

Kötüler elbet yaşamaya devam eder. Ama senden uzaktır. Artık yürüdüğün yol, iyiliğin izidir. Ağırlandığın meclis dost meclisidir. Büyümüşsündür, “Dur” demeyi öğrenmişsindir.  Sen de duvarların arasından çık. Gel, birlikte iyilikleri toplayalım. Kötülükleri dışarıda bırakalım. Bir kelebeğin kanadında, bir geminin güvertesinde buluşalım. Yalnızlığın duvarlarından iyiliğin çemberine uzansın yolculuğumuz. Çünkü dünya, iyilikle genişler.