KEDİ’LOGLAR-DEVRİM YÜKSEK(DÜŞ KAPISI YAZARI)

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Kedi’loglar…

– Ahahahah..! Köpeğe bak.! Gelene geçene havlıyor…

– Geçen de, insanların içine girdikleri yürüyen kulübenin arkasından havlayarak koşturuyordu…

– Şerafettin abi…bu köpekleri neden bağlıyorlar abi..?

– Anlamsızca her şeye havladıkları ve saldırdıkları için…
Çok kolay gaza geliyorlar…

– Biz neden kimseye saldırmıyoruz abi..?

– Saldırmaya değecek bir şey olmadığını bildiğimiz için.!

– İnsanlar bize nankör diyorlar abi.!?

– İnsanlar kendilerine körü körüne itaat edeni seviyorlar ama yine de köle gibi bağlıyorlar…bizim özgür ve kendine yeten oluşumuz, rahatlığımız, kendimizle ve etrafımızla barışık halimiz onlara bencillik gibi geliyor…bize yemek verdiklerinde veya sevgi gösterdiklerinde onlara yalakalık etmemizi bekliyorlar…karşılık bulamayınca da nankör diyorlar…insanlar gerçek sevgiyi, barış içerisinde yaşamayı bilmiyorlar, onlara bağımlı hale gelmemizi, minnet duymamızı istiyorlar; oysa bizler özgür doğmuş ruhlarız, birisine kulluk etmek kanımızda yok.!

– Kitap gibi konuştun Şerafettin abi…
Bir de anlamadığım; biz neden sevişirken hırlaşıyoruz abi, onu da açıklasan..?

– Yavrucum dedim ya…biz özgür ruhlarız, sevişmemiz bile bir bağımsızlık savaşı gibidir. Savaşır gibi sevişiriz…
Kendi doğallığımız içerisinde bizi hırçınlaştıran bir cenderedir aşk ve bu yüzden bağımsızlık meydan savaşı gibidir sevişmelerimiz…

– Abi ben de bir şey sorucam; hani biz barışçıl hayvanlardık, neden savaşıyoruz anlamadım..?

– Bakın çocuklar.!
Bizim en değerli şeyimiz huzurumuzdur, onun için yaşar, gerektiğinde onun için ölürüz; o kaçtığı zaman hırçınlaşır, tekrar barışı bulana dek savaşırız; uğruna yaşanacak ve ölünecek tek şey odur…
İçimizde huzuru bulup orada mutlu olanlar, kalanlar olduğu gibi; sokaklarda bir lokma huzur ararken canından olan, sakatlanan, hırçınlaşan bahtsız kardeşlerimiz de vardır; herkes bizim kadar şanslı değil…haydi şimdi aşağı inelim; yemeğimizi yiyip, evin insanlarını mutlu edelim..

– Bu insanlar ne acayip abi.! Sürekli izliyor, gülüyorlar. Oramızı, buramızı mıncırıyorlar. Arada bize bir şeyler doğrultup, suratımıza ışık patlatıyorlar. Böyle anlarda onları cırmalayasım geliyor.!! Hatta evin kızı, elinde bir şeyle arkamıza geldi sanki…

– Çok takılma bunlara küçüğüm; insanlar mutsuz ve kendileriyle kavgalılar; bizde bulduklarını kaybetmemek için saklamak istiyorlar; gerçekten ânı yaşamayı, bir şeyleri biriktirmek zorunda olmayışı bilmiyorlar. Onları hoş görmeliyiz; yeter ki bize kötü davranmasınlar..

-Doğru dedin abi…ben mesela karnım, boynum okşanınca mayışıyorum, çok mutlu oluyorum, sanki Tanrı insanları bizim için yaratmış..

– Bizi de onlar için yaratmıştır belki…
Haydin.!! Bu kadar felsefe yeter.! Gidip, aşağıda hareketli şeyleri kovalayıp, biraz spor yapalım; insanlar da bakıp bakıp, bunlar ne yapıyor desinler, mutlu olsunlar…

Cat’ology…
___Devrim Yüksek (Düş Kapısı Yazarı)