sv

Zamanın Eşiğinde Bekleyenlere: İdil Yılmam’dan Güneş Batmadan Önce

18 Kasım 2026 22:37

Edebiyat dünyasında genç kalemlerin cesaretine tanıklık etmek her zaman heyecan vericidir. Henüz on altı yaşındaki İdil Yılmam’ın kaleme aldığı Güneş Batmadan Önce, yalnızca genç bir yazarın ilk adımı olmasıyla değil, hayatın çok farklı duraklarında bekleyen insanlara dair kurduğu güçlü empatiyle dikkat çekiyor.
Kitap, arka kapağında vadettiği gibi “hayatın tam ortasında birbirine değen insanların” öykülerini bir araya getiriyor. Ancak Yılmam, bunu kronolojik veya tek düze bir olay örgüsüyle yapmak yerine; farklı yaşlardan, farklı kırgınlıklardan süzülüp gelen karakterlerin iç seslerini ortak bir paydada buluşturarak yapıyor: Yaşamayı ertelememek.

Yılmam’ın anlatımındaki en dikkat çekici özellik, duyguları uzun uzadıya açıklamak yerine gündelik nesneler ve atmosfer üzerinden okura hissettirmesi. Kimi zaman bir cenaze evinin mutfağında doğranan soğanların keskinliğinde saklı kalan eski bir öfke, kimi zaman dolabın en arkasına sıkışmış gri bir şala sinen naftalin ve kahve kokusu, karakterlerin geçmişle olan hesaplaşmalarını somutlaştırıyor. Yazar, yağmurun dinmesini, eski bir radyodan yükselen Zakkum şarkısını ya da tozlu bir defterin kapağını adeta birer hafıza taşıyıcısı olarak kullanıyor.

Genç yazarların eserlerinde genellikle kendi yaş gruplarının duygusal dünyasına odaklandığını görürüz. İdil Yılmam ise bu kalıbı kırarak yetmiş yaşındaki bir anlatıcının “yaşlı dünyanın tozlu havasını” soluyan ciğerlerinden hayata bakabiliyor. Yaşlılığı bir tükenmişlik olarak değil, “Evet, yaş yetmişti. Ama yol hâlâ bitmemişti” diyerek yeni bir eşik olarak yorumlaması, metne olgun ve umut dolu bir derinlik katıyor. Aynı şekilde, yalnızca romantik ilişkilere değil, “vedasız kalan dostlukların görünmeyen dikenlerine” de yer vermesi, eserin insani dokusunu zenginleştiriyor.

Kitabın son sayfalarına ulaştığımızda, anlatılan tüm bu yüzleşme hikayelerinin aslında yazarın kendi yazma serüveniyle birleştiğini görüyoruz. Çekmeceden çıkarılan tozlu mavi defter ve o deftere düşülen ilk cümleyle birlikte kitap, okura yarım kalmışlık hissi yerine harekete geçme cesareti bırakarak kapanıyor.
Elbette ilk eserlerin doğasında bulunan bazı tekrar eden motifler —örneğin duygu geçişlerinde sıkça başvurulan yağmur imgeleri veya benzer fiziksel tepkiler— yazarın gelecekteki metinlerinde çeşitlendirebileceği alanlar olarak göze çarpıyor. Ancak bu küçük tekrarlar bile metnin samimiyetine ve doğal ritmine gölge düşürmüyor.
Güneş Batmadan Önce, bir kapının eşiğinde bekleyip duranlara, söyleyecek sözü olup da erteleyenlere ve kendi hikayesini yazmak için “doğru zamanı” bekleyenlere sessiz ama kararlı bir çağrı. İdil Yılmam, daha yolun çok başındayken, kelimelerin iyileştirici gücüne inanan samimi bir anlatıcı olduğunu kanıtlıyor.

Bu Eseri Paylaş:

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.

Sıradaki içerik:

Zamanın Eşiğinde Bekleyenlere: İdil Yılmam’dan Güneş Batmadan Önce

deneme bonusu veren siteler deneme bonusu verabetgiris.co