
شعر:شبح از هاکان سِیْرِک باسان
من آمدم؛
از تهِ این همه راه،
از میانِ زمستانهایی
که هر کدام
یک جنازه از من کم کردند.
آمدم
با پیراهنی
که بوی بارانِ مانده میداد،
با پاهایی
که جاده را
مثل کفِ دستِ پیرمردی روستایی
خطخطی کرده بودند.
آمدم؛
مثل گنجشکی
که صبحِ دیماه
روی سیمِ برق یخ زده باشد
و هنوز
فکرش آسمان باشد.
مثل سگی بیپناه
که زبانش را
از تشنگی به شب آویخته
و پشتِ درِ خانهی تو
نگهبانی داده باشد
تا صبح.
مثل دعایی
که پیرزنی
کنار سماورِ خاموش
زیر لب گفته
و باد
پیش از رسیدن به خدا
آن را با خود برده باشد؛
آمدم
و دستهای خالیام را
مثل دو کاسهی شکسته
جلوی تو گرفتم.
گمان نکن
در راهِ تو
شکستههایی از شعر برایت جمع کردم.
نه.
من تکههای عمرم را
از زیر چرخِ ماشینها
از کنار جویهای گلآلود،
از لای سنگفرشِ ها جمه کردم
مانند کودکان کار که چیزی از ناز کردن نمیدانند یک عمر در کوچهها به دنبالت کشان کشان آمدم
و تو را به دوش کشیدم.
کودکیام
پابرهنه پشت سرم میدوید،
پیریام
جلوتر از خودم
به عصا تکیه داده بود.
از میدانها آمدم؛
پرتابشده
چون سنگی سرکش
که دستی خشمگین
به دلِ جهان انداخته باشد…
آمدم
و یکییکی
آنهایی را که دوست داشتم
به خاک سپردم.
حتا آنهایی را که دوست نداشتم را
چوپانِ کوهستانهایی که آدمی نمیشناسد،
ایستگاهِ مسافرانی
که راهِ برگشتن را از یاد بردهاند؛
جانیام
حبسشده در قفسِ خویش.
هدیههایی را
که در راه برای تو از زمین چیدم،
گم کردم؛
و هیچگاه نگذشت
این هوسهای دلگیر
که خیال میکردم روزی
تمام میشوند.
گاهی خندیدم،
گاهی گریستم،
روزهایم را یکییکی
تا تهِ شب سوزاندم
و آمدم…
من آمدم؛
پیش از آنکه بمیرم.
در گودالی که فراموشش کردی
انبرِ آهنینی بود
جدایی،
که ناخنهایم را یکییکی از ریشه میکند.
شبهای جهنم
صبح میشدند
و من،
آویخته به تکهای از عشق،
دست یاری بلند کرده بودم؛
آن شبحی که هیچکس ندید
من بودم…

Hayalet
Ben geldim
Onca şeyin arasından
Yaşamı inciten
Ne ölümler geçtim
İşte geldim
Donmak üzere bir serçe camında
Dili dışarıda çok susuz bir köpek kapında
Kabul edilmez bir dua gibi avuçlarına geldim…
Sanma gelirken sana şiir kırıntıları biriktirdim
Sokak çocukları gibi naz bilmez bir ömrü sürükleyip peşimden
Meydanlarda asi bir taş gibi fırlatılıp geldim…
Gömdüm sırayla sevdiklerimi Sevmediklerini
Geldim
İnsan bilmez dağların çobanı
Dönmeyi unutmuş yolcuların durağı
Kendi kafesinde bir can
Yolda sana topladığım hediyeleri yitirdim
Geçmedi bir zaman biter sanılan küskün heveslerim
Kâh gülüp kâh ağlayıp günlerimi bitirip geldim…
Ben geldim
Unuttuğun o çukurda ölmeden
Ayrılık tırnaklarımı söken kerpeten
Cehennem geceleri sabah ederken
Bir parça aşka tutunup
Yardım isteyen
O kimsenin görmediği hayalet bendim…
HAKAN SEYREKBASAN – HAYALET (BAHAREH QEZELLO FARSÇA ÇEVİRİSİ İLE)
Yorum Yaz